Miel amargo
Xulio Vixil Castañón nació en San Xulián (Bimenes) en 1964. Ye llicenciáu en Filoloxía Hispánica, espertu en Llingua Asturiana y profesor d’Enseñanza Secundaria.
[–>[–>[–>Ye un nome clave de la Segunda Xeneración del Surdimientu. Autor de llibros de creación lliteraria n’asturianu, ente los que destaquen los de poesía: «A la gueta l’alba» y «El suañu de los vivos»; les noveles «El paraísu blancu» y «L’inmoral»; el llibru de relatos «Silvia la negra» y la traducción de la novela «El diablu en cuerpu», de Raimond Radiguet.
[–> [–>[–>Algamó nel 2024 el prestixosu Premiu «Xosefa Xovellanos» de novela n’asturianu con «Miel amargo», de la que’l xuráu resaltó “que se trata d’una novela áxil, d’entretenimientu, que combina humor, amor ya intriga y qu’esplora les posibilidaes qu’ufierta l’universu paralelu, basáu nes teoríes científiques sobre’l tema, por casu, la teoría de les cuerdes”.
[–>[–>[–>
Defende Impronta, la editorial qu’asoleyó’l llibru, que “Miel amargo ye una novela magnética, una acabadísima mestura xenérica de ciencia-aflicción, onde se crucien mundos estremaos —lo normal, lo anormal y lo paranormal, l’humor y l’amor, el misteriu y l’anticipación—, caltenida páxina a páxina con firme pulsu narrativu y dominiu del suspense, dende l’entamu a un acabu maxistral. La chispa astur —irónica, sardónica, cáustica…— chaplica unos diálogos intelixentes y perfila un memorable piñu de personaxes. Al tiempu cuerre baxo too ello, mui fondera, una corriente sentimental que lo trescala too”.
[–>[–>[–>Pero, penriba de la so obra y el so llabor lliterariu, ta la persona. Xulio ye vecín de Les Vegues dende l’añu 1997. Fae yá cásique trenta años que ye un corverán más. Nesti tiempu, xunta Adolfo Camilo, foi un referente pa la llingua asturiana nel conceyu. En primer llugar foi’l primer responsable de la Casa de la Llingua de Corvera en 1998, xunta la finada esti pasáu 2025 Choni. Pero quiciabes entá más importante, foi’l so llabor d’alfabetización y enseñu del asturianu, tamién a comuña con Choni, naquellos cursinos, dende l’añu 1995 al 2000, nel Centru Sociocultural, a tola xente adulto que nun tuviéramos la oportunidá de deprender el nuesu idioma na escuela nuna educación reglada, como yá pue facese n’Asturies dende fae bien d’años.
[–>[–>[–>
Amás, nel mio casu como escritor, Xulio foi una de les primeres persones que conocieron la mio obra, que lleeron los mios versos y afaláronme a siguir nesta xera de xuntar pallabres en ringleres, de facer poesía emplegando les nueses pallabres, les de casa, les del idioma asturianu
[–>[–>[–>
Suscríbete para seguir leyendo
Puedes consultar la fuente de este artículo aquí